Op de hoek van de straat stond een groepje jongeren. De dertigplussers onder ons zouden zeggen: ‘ hangjongeren’. De jongens konden niet ouder zijn dan een jaar of 14 en hadden alles wat zo’n groepje typeert. Nickselson jassen (inclusief bontkraag), Blackberry’s in hun hand waaruit luide muziek te horen was en natuurlijk sigaretten. Want of je rookt, of je gaat maar in je ééntje op een andere hoek staan. MEERRR…
Als ik ‘s ochtends vroeg – wanneer iedereen chagrijnig is – in de bus naar school zit, krijg ik niet zoveel mee van wat er om mij heen gebeurd. Af en toe kijk ik even op vanaf mijn telefoon, om te zien bij welke halte ik ben. Maar voor de rest krijg ik niks mee. Tenzij er natuurlijk leuke meisjes in de bus stappen, dan ben ik scherp.
Vroeg opstaan. Je moet er van houden. Niemand doet het graag, maar we moeten het allemaal bijna dagelijks doen. De wekker gaat elke ochtend omdat je naar school moet, naar je werk moet of bijvoorbeeld als je moet sporten. Maar wat je ook gaat doen, het blijft vervelend als je vroeg moet opstaan. Ik slaap dan ook graag uit. Maar dankzij een enorme drukte op school kan ik maar twee keer in de week uitslapen. En dan tot maximaal een uurtje of half 10, want er is ook nog iets als huiswerk. Maar ot half 10 uitslapen is niet uitslapen. Zeggen dat je tot half 10 mag uitslapen is het zelfde als een kind uit een derde wereld land een goede maaltijd beloven, en vervolgens met een koekje komen aanzetten. Of een Snicker.
De winter maakt het er allemaal ook niet makkelijker op. Want winter betekent kou, regen en heel veel zure gezichten. Want vroeg opstaan in combinatie met kou maakt mensen chagrijnig. En dat merk ik vooral als ik wacht op de trein of op de bus. Wanneer ik om half 8 ’s ochtends vriendelijk ‘goedemorgen’ tegen een voorbijganger zeg, krijg ik een blik toe geworpen die bijna lijkt te zeggen: ‘Wat goedemorgen!? Doe’s normaal, het is koud en vroeg. Wat goedemorgen? Ik zal die sjaal eens wat strakker om dat nekje van jou binden’.
Vroeg opstaan. Je moet er van houden, maar niemand doet dat. Ik zou er prima zonder kunnen, maar vroeg opstaan is blijkbaar noodzakelijk. Het maakt veel goed wanneer ik aan het eind van middag weer thuis ben, bij de verwarming zit om op te warmen en geniet van thee met een koekje. Of een Snicker.
[box type="info"]Deze column verscheen eerder in het Drenthe Journaal van donderdag 1 december 2011.[/box]
Ik weet het nog als de dag van gisteren. Ik zat in de trein. Het was een lange en zware dag op school geweest en naast mij in de trein zat een mevrouw die schijnbaar vergeten was om bij de DA een busje deodorant te kopen. Iets verderop zaten twee meisjes van een jaar of zestien droevig uit het raam te kijken. Beiden een blik vol ongeloof in hun kristalheldere ogen. Het was duidelijk dat de ramp ook deze twee onschuldige meisjes keihard heeft geraakt.
Het netwerk van de populaire smartphone Blackberry lag eruit en het leek alsof de zon nooit meer zou opkomen. Althans, als je de reacties moest geloven. In heel het land brak er paniek uit. Niets was meer hetzelfde en hele vriendengroepen vielen uit elkaar. Het was die dag iedereen voor zich. Je had ook weinig keus, want wie moest je om hulp pingen?
In de loop van de dag doken er steeds meer verhalen op over de storing. Het zou wel twee weken gaan duren voordat het weer goed zou komen met Blackberry en dus de maatschappij! Relaties werden verbroken (WAT!? GEEN KUSJE!?) en mensen werden compleet vergeten. Het was heerlijk stil.
Ik wil elke week wel zo’n storing. Ik werd even niet om de 10 minuten lastig gevallen door mensen waar je normaal alleen hoi tegen zegt. De mensen die ik wilde spreken, sprak ik toch wel. Want je kan blijkbaar ook gewoon bellen met zo’n Blackberry!
10 oktober 2011 gaat de boeken in als de dag van De Grote Blackberry Ramp. Waar was jij?
[box type="info"] Deze column verscheen eerder in het Drenthe Journaal van 3 november. [/box]
Wat een gezeik om niks. Blackberry Internet ligt eruit, balen. Maar mensen doen net alsof het ‘t einde van de wereld is, alsof ze een uren lange prostaat onderzoek ondergaan. Ik ben ook een Blackberry gebruiker en vind het ook zuur, maar fuuuuuck. Wat stellen jullie je aan.
Achterlijke blackberry sletten. Ga gewoon brieven schrijven. Of hebben jullie dat niet geleerd op ‘t VMBO? Trouwens een groep mensen die continu iets bij de verkeerde naam blijft aanspreken, moet je ook niet serieus nemen. Overal in de wereld wordt het Blackberry Messenger genoemd, maar wij noemen het Ping. Domme hoeren. Oké ik onthoud jullie namen ook niet, maar dat komt omdat jullie simpel weg niet interessant genoeg zijn. Of knap genoeg.
Zijn jullie daadwerkelijk zo contact gestoord dat jullie hele leven valt of staat met de online status van Blackberry Messenger? Ik zal jullie een geheimpje verklappen: Die blackberry van jullie, is ook in staat om telefoontjes te plegen. Dus bel je vrienden eens een keer op. Dan weten zij ook hoe je stem klinkt.
Nee ik vind het wel lekker rustig. Ik wordt niet constant meer lastig gevallen met ‘door-stuur-pingetjes’, groepsgesprekken met duizenden mensen of gesprekken met mensen waarvan ik niet eens weet waarom ik ze überhaupt in mijn contacten lijst heb staan. De mensen die ik wil spreken, spreek ik toch wel. En de mensen die ik niet hoef te spreken, maar mij toch iets willen vertellen mogen mij een brief schrijven. Graag wel van ten voren even door de spellingscheck van Word halen.
En hé Blackberry-sletten, doe nu gewoon even niet zo zeiken, eet je boterham en koop een iPhone.
